2-3 ชั่วโมงก่อน เธอโทรมาหาฉัน
บอกเล่าเรื่องราวสั้นๆ อย่างเคย
ไม่กี่นาทีที่เราได้คุยกัน มันทำให้ฉันรู้สึกอะไรบางอย่าง

มันอาจดูเป็นเรื่องไร้สาระ ฉันเองก็คิดเช่นนั้น
แต่ทำยังไงได้ละ ก็ฉันกำลังรู้สึกมันอยู่นี่นา

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เธอพูดอะไรทำนองนี้ให้ฉันฟัง
ทำไมนะ ทั้งๆที่ฉันรู้อยู่เต็มอก ว่าเธอรักฉัน
แต่ทำไมเวลาอยู่กับเธอ ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลย

ฉันไม่เคยหวังหรอกนะ ว่าจะให้เธอมาพูดจาชื่นชมในตัวฉัน
แต่อย่างน้อย การกระทำ หรือสายตา มันก็ควรจะบอกอะไรได้บ้าง

ถ้าเธอไม่คิดจะแสดงสิ่งเหล่านี้ออกมาจริงๆ
ก็ได้โปรดอย่ามาชื่นชมผู้หญิงคนอื่นให้ฉันฟังได้ไหม ฉันขอร้อง
มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันมันไม่ดีพอ

สวัสดี ไดอะรี่ที่รัก
ในที่สุด ฉันก็อดคิดถึงเธอไม่ได้
ฉันเพิ่งรู้วันนี้ว่า การมีเธออยู่นั้นสำคัญขนาดไหน
หลายต่อหลายครั้ง ที่ฉันคิดจะตัดขาดไปจากเธอ
แต่สุดท้าย ฉันก็ต้องกลับมาหาเธอทุกครั้งไป

ไดอะรี่ที่รัก เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งของฉัน
แน่นอน เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยโต้แย้งกับความเห็นไร้สาระใดๆ
ไม่เคยรำคาญกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของฉันเหมือนใครๆ

เธอเป็นเพียงสิ่งเดียว ที่ฉันสามารถระบายปัญหาได้ทุกๆเรื่อง โดยไม่ต้องกลัวว่าเธอจะคิดยังไง

ฉันกลับมาครั้งนี้ ในบ้านหลังใหม่
ฉันกลับมาพร้อมกับความไม่สบายใจ
อันที่จริง ข้างในใจฉันลึกๆในตอนนี้ ฉันกำลังร้องไห้

ฉันขอนะ ครั้งนี้ ฉันขอไม่บอกเธอว่าฉันเป็นใคร
ในที่ที่ฉันจากมา มีคนรู้จักฉันมากมาย
มันทำให้ฉันสูญเสียความเป็นตัวเอง เมื่อรู้ว่ามีใครที่รู้จักกำลังอ่านเรื่องราวของฉันอยู่
เมื่อรู้ว่าคนรักของฉัน กำลังอ่านความรู้สึกอันแสนจะเจ็บปวดที่อยู่ในใจฉัน

บางครั้ง คนเราก็ต้องการความเป็นส่วนตัว
บางครั้ง การได้ระบายความทุกข์ในใจออกมาบ้างก็เป็นสิ่งที่ดี
แต่จะทำอย่างไร ให้ความต้องการทั้งสองอย่างนี้มันสมดุลกัน

เธอนั้นเอง คือคำตอบ... ไดอะรี่ที่รัก